Laatst was ik op bezoek bij een coach en we kregen het over eigenwaarde en regie over je eigen leven. Al snel kwamen we op het onderwerp dementie. Op een bepaald stuk komt iemand met dementie tot het besef dat het “niets meer weten” realiteit wordt.

Die coach vertelde dat haar moeder op dit moment dementerende is en dat ze merkte dat ze hard achteruit ging. Ze merkte het aan de manier waarop ze zich gedroeg. Met name het stukje niet meer eten. Voor haar voelde het sterk alsof haar moeder had besloten dat het leven zo goed was geweest. Het gevoel dat ze dat in haar hoofd had besloten, maar het niet meer kon zeggen. Voor haar was dat een duidelijk teken dat het genoeg was.

Wat doe je daar dan mee? Hoe geef je gehoor aan zo’n mogelijk genomen besluit? Voor die coach is het haar moeder en zij kent haar goed. Wat doe je nu als je iemand minder goed kent en gehoor wil geven aan zijn eigen regie.

Hoe prachtig klinkt de mogelijkheid dat je iemand nog een stem kan geven? Haar moeder die het niet meer kan zeggen met woorden. Die zichzelf niet meer verbaal kan uiten door de dementie die haar overkomt. Hoe is dat voor iemand die stervende is? Ziek is? Hoe kan je iemand begeleiden op zijn laatste reis? Gehoor geven aan iemand zijn laatste wens, zijn grootste wens.

Ik kan iemand toch die stem geven door contact te maken in de energie. In het onderbewustzijn vragen stellen d.m.v. van een Luisterkindafstemming.
Voorbeelden zoals: “Mam wat zou je fijn vinden? Of papa wat kunnen we op dit moment voor jou doen?”

Geef die stem, zorg dat iemand zich kan laten horen zonder iets te zeggen.

Alles goed? Hoe is het met je?
Vragen die je dagelijks stelt en die je dagelijks beantwoordt.
Soms denk je: als diegene het maar niet vraagt of je twijfelt of je zelf de vraag wilt stellen.
Ben jij iemand die zegt dat het altijd goed gaat? Of juist het tegenovergestelde?
Het gaat goed totdat we voelen dat de ogen waterig worden. Als anderen dat maar niet zien en er vooral niet naar vragen. Misschien heb ik dan geluk dat ik mijn tranen in kan slikken. Als ik dit vraag moet hij of zijn misschien huilen, laat ik dat maar niet doen. Is dit voor jou herkenbaar?

Hoe komt het nou dat het lastig is om tranen te laten zien?

Huilen is door onze maatschappij neergezet als een zwakte, een slecht teken. Vanuit vroeger betekende dat falen. Vooral opstaan en doorgaan. Veeg je tranen weg, niets aan de hand, het is al over. Dat is wat vroeger vaker werd gezegd en was toen een manier van emoties reguleren. Geen goed of slecht, maar een gewoonte.
Gapen, hoesten, niezen, windjes laten, boeren en huilen zijn allemaal manieren om los te laten. Om er voor te zorgen dat je ruimte krijgt. Dingen weer draagbaar worden. Door bijvoorbeeld te huilen loopt jouw emmertje even leeg. Het gebeurt letterlijk dat er water uit je lichaam stroomt.

Hoe vaak komt het voor dat je tegen iemand zegt: mijn emmer zit vol of ik loop over?

De beste manier is om te huilen. Soms voel je emoties, maar kan je niet huilen. Zoek dan een manier waarop jouw tranen worden getriggerd. Misschien muziek, tekenen, wandelen, foto’s kijken. Laat je tranen stromen, want het betekent letterlijk nieuwe ruimte. Ruimte om los te laten, ruimte voor verandering en ruimte voor je eigen emoties of die van anderen.

Durven is je evenwicht verliezen, niet durven is jezelf verliezen.
Durf jij te huilen?

Hoe kwam het dat je zo verdrietig was?, vraag ik.
Omdat ik het doodeng vond om uit mama’s buik te gaan de gewone wereld in, zegt hij.
Oké, waar was je bang voor?, vraag ik.
Voor alle verwachtingen, zegt hij. Ik voelde me te veel. Ze moeten zorgen voor mij.
Welke verwachtingen bedoel je dan?, vraag ik.
Deze bodemloze wereld waar totaal geen liefde heerst, zegt hij.
Wat bedoel je dan?, vraag ik.
Vorig jaar toen ik geboren werd voelde ik verdriet. Een wereld waar ik me niet fijn voelde. Een maatschappij waar je niet in geboren wilt worden, zegt hij.
Ohjeej, ik wist niet dat je daar zo’n last van ervaarde, zeg ik.
Heeft dat iets te maken met niet willen eten?, vraag ik.
Misschien, zegt hij.
Hoe komt het dan dat je niet wil eten?, vraag ik.
Omdat ik boos ben. Die strijd moet maar eens afgelopen zijn, zegt hij.
Welke strijd bedoel je?, vraag ik.
De strijd over wat wel en niet gezond is, welke regels er wel en niet moeten gelden. Wat er allemaal wel en niet kan. Mensen wel ziek, mensen niet ziek. Ik vind het een grote verschrikkelijke bende. Natuurlijk, ik doe wel gewoon mijn ding hoor, ben verder vrolijk enzo. Ik weet niet, het zit me niet lekker die rare wereld en die bange mensen allemaal, vertelt hij.
Wat knap, hèhè, goed verteld. Weet je, ik kan me best wel voorstellen dat je er het een en ander van mee krijgt, zeg ik.
Ja, zeker, zegt hij.
Wat heeft dit te maken met niet willen eten?, vraag ik.
Weet niet, gewoon protest, zegt hij sip.
Wat zou je dan willen bereiken met het protest?, vraag ik.
Dat we alles niet meer zo vanzelfsprekend gaan zien, maar gewoon weer liefde, geborgenheid en geen angst. Dat wil ik, zegt hij.

Deze baby kon zelfs al vertellen dat angst niet de manier van leven is. Dat liefde en geborgenheid het belangrijkste zijn.

Dus het antwoord op de vraag wat je baby mee krijgt is letterlijk bijna alles. Een baby komt geheel zonder ervaring op de wereld. Daardoor komt het dat een baby voor alles en iedereen open staat. Hij of zij heeft nog weinig negatieve ervaringen of positieve ervaringen meegemaakt en mag nog vanalles leren. Hoe ouder het kind wordt, des te meer het gaat leren filteren. De ervaringen die een kind dagelijks overkomen, negatief en positief, zorgen voor de richting. Het is daarbij belangrijk dat je zoveel mogelijk met je kind praat in plaats van over je kind.

Wil jij weten wat jouw kind jou te vertellen heeft? Laat mij dan luisteren.

Mijn naam is Patricia Luppers en ik ben moeder van drie lieve kindjes, Daan (4), Fleur (2) en Senn (3 maanden). Daarnaast ben ik slaapcoach voor baby’s en kinderen van 0 tot 10 jaar. Dat ben ik niet zomaar geworden. Vier jaar geleden was ik namelijk zelf een moeder met een slapeloze baby die weer moest gaan werken, maar ’s nachts niet aan slapen toe kwam. Nachtenlang heb ik rondgelopen met een huilende baby in mijn armen die maar niet wilde slapen. Uiteindelijk heb ik een slaapcoach ingeschakeld die ons heeft geholpen om van ons mannetje weer een slaapkopje te maken. Wat was het fijn om onze nachtrust weer terug te hebben. Toen Fleur werd geboren dacht ik dat ik het allemaal wel wist. Dit zou mij niet nog een keer gebeuren, maar niets was minder waar. Weer zaten we met een baby die weigerde om in haar eigen bedje te gaan slapen. Ze woonde ongeveer op mij. Met heel veel liefde en geduld hebben we haar kunnen leren om in haar eigen bedje te gaan slapen.
Dat was het moment dat ik besloot om de opleiding tot slaapcoach te gaan volgen. Ik gunde alle ouders een goede nachtrust en een heerlijk uitgerust kindje en ik wist hoe moeilijk dat soms kon zijn.

Inmiddels heb ik in de afgelopen twee jaar al heel veel ouders mogen helpen om hun kindje weer lekker te leren slapen. Meestal gaat dit heel goed maar soms speelt er toch nog iets waardoor het slapen niet helemaal lukt. Ik ben toen op zoek gegaan naar een manier om daar achter te komen en die kindjes nog beter te kunnen helpen. Zo kwam ik bij Laura terecht. Met een Luisterkind-afstemming van Laura kunnen we een kindje ook een stem geven in het eigen slaapplan. Ik kan de aanpak dan nog beter afstemmen op wat een kindje fijn vindt en nodig heeft. Laura heeft mij ook met mijn derde kindje Senn erg goed geholpen. Zo ontstond het idee om samen te gaan werken.

Vanaf nu kun je bij mij een combiconsult boeken waarbij je naast een uitgebreid slaapplan voor jouw kindje, ook een Luisterkind-afstemming van Laura krijgt. Het slaapplan maak ik dan helemaal passend bij wat het kindje zelf heeft aangegeven. Een hele mooie aanvulling op het geweldige werk wat ik nu al doe!

Wil je meer informatie over een combinconsult of heb je nog vragen? Stuur mij dan gerust een mail info@dreamzzslaapcoaching.nl. Ik help je graag verder! Ook op de website vind je meer informatie: www.dreamzzslaapcoaching.nl

Mijn naam is Laura Grüntjes en ik ben geboren op 19 oktober 1989. Het gezin waar ik opgroeide bestaat uit 4 personen. Mijn broertje noemt mij een liefdevolle vlinder: “Anderen willen jou, je kracht en ze hebben je heel hard nodig”. Het stukje hoog gevoeligheid (HSP) heb ik niet van vreemden. Mijn vader en mijn moeder weten wat het is en zijn er allebei mee gezegend. Mijn ouders zijn mijn belangrijkste basis. Mijn moeder dichtbij en mijn vader, als gids, vanuit de hemel.

Na de middelbare school heb ik Sociaal Pedagogisch werk niveau 4 gestudeerd waar ik enorm veel over mezelf heb geleerd. In deze opleiding had ik de mogelijkheid tot een half jaar onderwijsassistent inclusief diploma. Ik wilde graag meer kennis over de ontwikkeling van kinderen, daarom ben ik de opleiding Hbo Pedagogiek gaan volgen op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Ik voelde dat ik meer in mijn mars had. Toen ik afstudeerde sprak ik al een wens uit voor een eigen bedrijf. Iets met empowerment, kracht en bloemen. Dat schreef ik op een blaadje en bewaarde dat ergens in een lade.

Tijdens de opleiding heb ik mijn inlevingsvermogen en intuïtie optimaal ontwikkeld. Ik kwam erachter dat analyseren en observeren twee van mijn sterke kanten waren als pedagoog. Het gedrag van kinderen, met welke reden het kind bepaald gedrag laat zien in combinatie met de ontwikkeling, vind ik erg interessant. Tijdens mijn (stage)verblijf in Zuid-Afrika ben ik er achter gekomen dat mijn gevoel een sterke eigenschap van mij was. Mede doordat kinderen en ouders een andere taal spraken. Dat is mijn kracht, mijn intuïtie, mijn gevoel.